Πόσες φορές έχουμε προδώσει τον εαυτό μας, απλώς για να μη χάσουμε μια θέση στη ζωή κάποιου άλλου;
Πόσες φορές σιωπήσαμε για να μη χαλάσουμε το «κλίμα», χαμογελάσαμε ενώ μέσα μας πονούσαμε, υποχωρήσαμε για να μη φανεί πως είμαστε «δύσκολες» ή «ευαίσθητες»;
Η ανάγκη να ανήκουμε είναι βαθιά ανθρώπινη.
Από παιδιά, μαθαίνουμε πως για να μας αγαπούν, πρέπει να είμαστε «καλά παιδιά».
Και αυτή η παιδική πεποίθηση συχνά μάς ακολουθεί και στην ενήλικη ζωή. Έτσι, συμβιβαζόμαστε, ανεχόμαστε, προσαρμοζόμαστε και σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από τον πυρήνα μας.
Το ψυχολογικό κόστος της προσαρμογής
Όταν ζούμε για καιρό έξω από τις αξίες μας, γεννιέται μέσα μας μια βαθιά κόπωση.
Δεν είναι πάντα εμφανής,μπορεί να τη νιώθουμε ως ένα μόνιμο βάρος, μια ανεξήγητη μελαγχολία ή ως θυμό που δεν ξέρουμε πού να τον βάλουμε.
Είναι το σώμα και η ψυχή που μας φωνάζουν πως κάτι δεν πάει καλά.
Αυτό το ψυχολογικό κόστος έχει πολλά πρόσωπα:
- Άγχος, γιατί συνεχώς προσπαθούμε να σταθούμε στο ύψος των προσδοκιών των άλλων.
- Ενοχές, γιατί όταν λέμε «όχι», νιώθουμε πως απογοητεύουμε.
- Θυμός, γιατί μέσα μας ξέρουμε πως δεν μας φέρονται όπως αξίζουμε.
- Απώλεια ταυτότητας, γιατί ξεχνάμε ποιοι είμαστε πραγματικά.
Παραδείγματα από την καθημερινότητα
Μια γυναίκα που ανέχεται για χρόνια μια ψυχρή σχέση, επειδή «δεν θέλει να διαλύσει την οικογένεια».
Μια επαγγελματίας που δεν τολμά να διεκδικήσει καλύτερη θέση, γιατί «φοβάται μήπως φανεί αχάριστη».
Μια κόρη που δεν λέει ποτέ τι την πληγώνει, γιατί «δεν θέλει να στενοχωρήσει τη μητέρα της».
Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν ένα κοινό: τη σιωπηλή υποχώρηση μπροστά στον φόβο της απόρριψης.
Το ταμείο της ζωής
Κάποια στιγμή, η ζωή μάς καλεί να πληρώσουμε το τίμημα αυτής της σιωπής. Τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, οι ανάγκες που καταπιέστηκαν, οι αξίες που προδώθηκαν, όλα ζητούν δικαίωση. Είναι το «ταμείο της ζωής». Εκεί όπου καταλαβαίνουμε πως κάθε φορά που είπαμε «δεν πειράζει», κάτι μέσα μας πλήγωσε λίγο παραπάνω.
Πώς επανέρχεσαι στην αλήθεια σου
- Αναγνώρισε τις αξίες σου. Τι είναι για σένα αδιαπραγμάτευτο; Σεβασμός; Ειλικρίνεια; Ελευθερία;
- Παρατήρησε πού τις προδίδεις. Σε ποια σχέση, δουλειά ή κατάσταση αναγκάζεσαι να φοράς «μάσκα»;
- Δώσε φωνή στα συναισθήματά σου. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις, αρκεί να μιλήσεις με ειλικρίνεια.
- Βάλε όρια. Όχι για να απομακρύνεις τους άλλους, αλλά για να κρατήσεις εσένα κοντά σου.
Το να είσαι πιστή στις αξίες σου δεν σημαίνει πως δεν θα χάσεις ανθρώπους.
Σημαίνει όμως πως δεν θα χάσεις εσένα.
Και όταν ανήκεις πρώτα στον εαυτό σου, τότε ανήκεις πραγματικά,χωρίς ψέματα, χωρίς φόβο, χωρίς κόστος.